در حالی که مجموعهای رو به رشد از تحقیقات آکادمیک به تکامل روشهای تولید در سازمانهای خبری رسمی میپردازد، توجه کمتری به این موضوع معطوف شده است که مدارس روزنامهنگاری چگونه به خواستههای این حرفه در قرن بیست و یکم پاسخ میدهند. تنشهایی که در رویهها، شیوهها و قوانین غیرکتبی سنتی تولید اخبار وجود دارد، کسانی را که در توسعه حرفهای دخیل هستند، وادار میکند تا استانداردهای خود و مهارتهایی را که در انتقال دانش به نسل بعدی کارکنان خبری اولویت دارند، بازاندیشی کنند.
این مقاله برخی از این تغییرات را در یک «خبرگاه آموزشی» در یکی از مدارس برتر روزنامهنگاری ایالات متحده بررسی میکند. این پژوهش بر اساس روشهای کیفی و کمی است، از جمله بیش از ۲۰۰ ساعت کار میدانی قومی که بین ژانویه و ژوئن ۲۰۱۵ انجام شد، مصاحبهها با دانشجویان و اعضای هیئت علمی روزنامهنگاری، تحلیل محتوای مقالات منتشر شده در وبسایت سازمان خبری، و یک نظرسنجی آنلاین. من بر تغییر اخیر در محل مطالعهام از چارچوب «خبرگاه آموزشی» به یک جایگزین «آزمایشگاه محتوا» تمرکز دارم که به عنوان آمادگی برای دانشجویان روزنامهنگاری در اکوسیستم رسانهای به طور کامل متفاوت از گذشته تصور شده است. فرایند حرفهایسازی در آزمایشگاه محتوا بازتابدهنده محو شدن مرزهای نهاد روزنامهنگاری است. سه روند مرتبط در این زمینه برجسته است: تغییر در تأکید آموزشی از محتوای داستان به شکل داستان؛ انعطافپذیری فزاینده استانداردهای حرفهای در مورد آنچه که واجد شرایط اخبار است، که نتیجه تأکید بیشتر بر مخاطب است؛ و افقیتر شدن فرایند آموزشی.